Prolog ♥

      Krople jesiennego deszczu wygrywały jednostajną melodię, odbijając się od dachu mieszkania i mimowolnie spadając na ziemię.  Wsłuchiwałem się w nużący rytm, gdyż tylko to dawało mi chwilę ukojenia. Siedziałem na moim starym polowym łóżku,  przykrytym ciemnozieloną kapą,  rozglądając się po pokoju. Analizowałem wszystkie błędy które popełniłem, i zastanawiałem się jak mogę je naprawić. Być może, gdybym tamtego wieczoru, wpadł na jakiś pomysł, uratowałbym tą niewinną dziewczynę. Przed oczyma wciąż przelatywały mi sceny sprzed tygodnia. Jej zakrwawiona sukienka, blada twarz i ten głęboki ból bijący z jej oczu. Przeszedł mnie zimny dreszcz. ‘To moja wina, nikt inni nie mógł jej pomóc. Gdybym tylko…’ - szepnąłem sam do siebie i załapałem się za głowę.  Gdyby  nie ten jeden, drobny błąd w mojej dedukcji, Liley, cieszyła by się życiem mogąc wychować swojego pięcioletniego synka. Mogłem ją uratować, nawet jeśli przypłaciłbym swoim życiem, lecz jednak tego nie zrobiłem. Moje bezgraniczne poczucie winy wykańczało mnie do reszty. Bezsilny wstałem z łóżka i podszedłem do okna. Było ciemno.  Spojrzałem w ekran mojej komórki. Wszystko wskazywało na to,  że dostałem sms’a. Bez zawahania przeczytałem go, a treść brzmiała następująco :

‘Charles,

Chciałam Ci serdecznie podziękować. Uratowałeś mi życie. Ja i Jimmy nareszcie czujemy się bezpieczni. Zapraszam Cię na kawę w zamian za wszystko co dla mnie zrobiłeś.

Bezgranicznie wdzięczna,  Liley”

Czyżby Liley żyła? Zacząłem szybciej oddychać, a tętno mi wzrosło. Całym sercem wierzyłem, że ona żyje. Chciałem tego. Przesunąłem sms’a niżej żeby zobaczyć datę nadania. Resztki mojej nadziei prysły. Liley wysłała go 25 października, około godzinę przed swoją śmiercią.  Byłem załamany. Znów wszystko się psuło. Z każdą minutą traciłem jakąkolwiek nadzieję, że wyjdę z poczucia winy. Nazywam się Charles York i na własnej skórze przekonałem się, że życie potrafi być bezlitosne.